imię z grą w karty: remi: gra w karty z dżokerami: kanasta: gra w karty z czterema dżokerami: mariasz: dawna gra w karty (skojarz z małżeństwem) kanasta: gra w karty, z dżokerami i sekwensami: POKER: gra w karty z fulem i karetą (stritem) BEZIK: gra w karty z XIX w., podobna do mariasza: KANASTA: gra w karty (dwie talie kart z 4 jokerami) Prosta, ale wciągająca gra WOW Guru to rodzaj gry, w której wszyscy prędzej czy później potrzebują dodatkowej pomocy, ponieważ w miarę przechodzenia prostych poziomów nowe stają się coraz trudniejsze. Dlatego ta strona jest stworzona z myślą o udzieleniu pomocy w WOW Guru Dawna gra w karty odpowiedziach. figura w daw. Turcji ★★★ ETER: daw. środek usypiający ★★★ KŁAM: można go komuś zadać (daw.) ★★★ TAKS: daw. o jamniku ★★★ KABAK: szynk ★★★★ mariola1958: CENTYM: daw. francuski "grosz" z amerykańskimi drobniakami ★★★ oona: DOOMER: Lambert, twórca obrazu "Gospoda w pobliżu Nantes" ★★★★ sylwek Do tej gry potrzeba 24 karty, od asa do dziewiątki, dodając szóstki do skupienia. Gra się we dwie osoby lub więcej w pulę; można także grać we czterech, parami i wtenczas gra nazywa się kiksem. Rozdaje się po sześć kart, wyświęca jedną i ta stanowi „kozer”, czyli kolor najstarszy (atu), bijący inne. Wist to gra karciana, w której udział biorą dwie lub cztery osoby. W tym drugim przypadku zawodnicy grają w parach. Do rozegrania partii wykorzystuje się pełną talię (pięćdziesiąt dwie karty). Od twista wywodzi się brydż, więc gry te mają ze sobą wiele wspólnego. Różnice między nimi polegają przede wszystkim na tym, że w wiście nie istnieje licytacja, nie ma również Preferans – podobna do wista gra w karty, zwykle dla trzech osób talią 32-kartową. Preferans – mal. Wiktor Wasniecow (1879) Gra FreeCell składa się z ośmiu stosów tableau, czterech wolnych komórek i czterech stosów fundamentów. Wszystkie 52 karty z jednej talii są rozdawane zakryte do ośmiu stosów. Cztery najbardziej wysunięte na lewo stosy otrzymują po siedem kart, a cztery najbardziej wysunięte na prawo stosy otrzymują po sześć kart. palant » gra podobna do baseballa. palant » gra podobna do baseballu. palant » gra podobna do bejsbola. palant » gra podwórkowa z małą piłką. palant » gra rekreacyjna z kółkami. palant » gra z kijem. palant » gra z kijem i małą laną piłką. palant » gra z kijem i piłką. palant » gra z małą piłką i podbijakiem gaz szlachetny do wypełniania żarówek o dużej mocy. stalowa lina na statku. nadziemna część grzyba wytwarzająca zarodniki. kobieta wygłaszająca mowy, przemówienia lub zabierająca głos na zebraniu. półmetal silnie trujący, wykorzystywany jako składnik tranzystorów, środków owado- i chwastobójczych. ryba akwariowa. bylina wodna. „gra w karty czteroosobowa, talią 52 kartową, oparta na licytacji i rozgrywce, dawna” Zobacz odpowiedź „popularna dawniej gra w karty do której używa się 78 kart z 7 królami” Zobacz odpowiedź qPNaBS. Podstawowe zasady gry w wista dla czterech graczy zakładają dla każdego gracza po trzynaście kart. Wraz z partnerem gracz ma za zadanie zebrać jak najwięcej lew. W wersji dla dwóch graczy również używa się najczęściej pełnej talii kart. Rozdającego karty wybiera się w wyniku przełożenia talii (rozdającym jest gracz, który odkryje starszą kartę). Obowiązuje starszeństwo kolorów oraz kart (A K Q W 10 9 8 7 6 5 4 3 2). Osoba rozdająca rozkłada (w rzędzie) przed swoim rywalem oraz przed sobą cztery karty zakryte. W następnej kolejności układa przed przeciwnikiem i sobą drugi rząd kart zakrytych. Na kartach tworzących pierwszy rząd układa się przed drugim graczem cztery karty odkryte. Rywal obiera z kart odkrytych kolor atutowy lub też grę bez atu (BA). Potem gracz rozdający wykłada w taki sam sposób karty odkryte dla siebie. Resztę kart rozkłada się natomiast na drugim rzędzie zakrytych kart. Rozdaje się je na przemian dla przeciwnika i dla siebie do momentu, aż każdy z graczy dysponuje łącznie szesnastoma kartami. W sumie daje to trzydzieści dwie karty, a dwadzieścia pozostałych kart rozkłada się na przemian formując dwa stosy składające się z dziesięciu kart (dla przeciwnika i dla siebie). Na grę w wista składa się dziesięć rozdań. Każdy z graczy ma możliwość wybrania gry bez atu (BA) tylko jeden raz. Na końcowym etapie gry występuje pewne utrudnienie które uatrakcyjnia jej przebieg: gracz, który wybiera kolor lub BA ma obowiązek obrać pozostały kolor czy też BA (jeśli do tej pory jeszcze go nie wybierał). Pierwszy ruch w rozgrywce należy do rywala gracza rozdającego. Gracz wykłada na stół jedną z kart odkrytych leżących obok niego. Jednocześnie gracz ten odkrywa kartę leżącą pod nią. Uczestnik gry nie może dysponować stosem dziesięciu kart dopóki nie zdobędzie lewy. W sytuacji, gdy gracz, który rozpoczyna rozgrywkę uzyska szesnaście pierwszych lew, pozbawia rywala wszystkich rozłożonych przed nim kart i uniemożliwia mu korzystanie ze stosu dziesięciu kart. W trakcie rozgrywki trzeba bez żadnych wyjątków dokładać do koloru. Jeżeli gracz nie posiada koloru może przebić kolorem atutowym (sytuacja ta nie może mieć oczywiście miejsca w przypadku gry bez atu). Gracz może również „odpuścić” lewę. Zdobywcą lewy jest ten, kto wyłoży starszą kartę lub przebije atutem. Za każdą lewę otrzymuje się jeden punkt. Trzynaście zdobytych lew zapisuje się jako zero punktów. Tak więc ilość brakujących lew (do trzynastu) określa ilość punktów ujemnych, a każda kolejna lewa powyżej trzynastu oznacza jeden punkt są Wasze ulubione gry karciane? W co, kiedy i z kim najczęściej gracie? Dajcie znać!Norbert BanasiakNorbert Banasiak - ukończył studia na kierunku stosunki międzynarodowe na Uniwersytecie Warszawskim. Posiada różnorodne doświadczenie redaktorsko-dziennikarskie. Współpracował z Gazetą Prawną, portalem i miesięcznikiem branży rozrywkowej E-PLAY, miesięcznikiem What`up in specjalista pisze o sobie: Lubię w szczególności wszelkie gry, które rozwijają przydatne umiejętności: logiczne myślenie, koncentrację, szybkie podejmowanie decyzji. Moje zainteresowania zawodowe, jak i prywatne, oscylują poza tym wokół zagadnień związanych z kwestiami językowymi (translatoryka, semiotyka), Internetem, polityką międzynarodową. Examples Stem Dotąd jeszcze się nie zdarzyło, by przegrał w preferansa taką ogromną sumę. W preferansa i inne gry umysłowe tak czy owak u hrabiego się nie grywa. Literature Pan Samurski słuchać mnie niechciał i siadł do swego nieszczęśliwego preferansa. Literature Grałeś kiedyś z komputerem w preferansa? Literature Zresztą cały wieczór będę grał w preferansa... Literature Wszyscy u nas w domu siadają do preferansa: Iwan Aleksandrowicz, mama, Lena, jej kolejny wielbiciel. Literature Bułhakow namiętnie grał w karty, i to nie w «durnia» ani w preferansa, tylko w winta. Literature Urządzali długie wspólne biesiady i godzinami grali w preferansa, przy czym ciągle przegrywali ze swoim więźniem. Literature Siedziały przy ogromnym stole i grały w preferansa, a dokładniej w „stare czasy”. Literature - Założę się, żeś pan był wczoraj na preferansie Literature Wikt mamy darmo, mieszkanie darmo, odzienie nie niszczy się, a w preferansa grywamy o grzechy powszednie. Literature Pewnie tryktrak – domyślił się Berdyczowski, który nie uznawał żadnych gier poza szachami i preferansem Literature Lubił grać w preferansa, oglądać w telewizji „Gwiazdę poranka”, wyszukiwać klientów. Literature – Nauczysz mnie grać w preferansa? Literature Marion MacDougal „MacD” Lawless i Mike Trono podnieśli wzrok znad preferansa. Literature Pewnie tryktrak – domyślił się Berdyczowski, który nie uznawał żadnych gier poza szachami i preferansem. Literature Wist Marker do wista z 1860 Liczba graczy 4 Czas przygotowania około minuty (potasowanie i rozdanie kart) Czas gry do 30 min Złożoność reguł bardzo niska Elementy strategii istnieją Wymagane umiejętności znajomość elementów rachunku prawdopodobieństwa, myślenie taktyczne, zalecana dobra pamięć Losowość przeciętna Wist, wist klasyczny (ang. whist) – klasyczna gra karciana wywodząca się z Anglii. Gra pochodzi od wcześniejszej gry zwanej Ruff and Honours[1]. Mimo że wist ma niezwykle proste zasady, to stwarza bardzo duże możliwości zastosowania wyszukanych strategii. Powstało wiele książek o tym, jak należy grać w wista[1]. Gra była bardzo popularna w XVIII i XIX w. Wist jest protoplastą dzisiejszego brydża, różniącym się brakiem licytacji, oraz tym że „dziadek” się nie wykłada[2]. Od wista wywodzi się cała klasa gier nazywanych wistowymi. Zasady[edytuj | edytuj kod] Gra przeznaczona jest dla czterech graczy, którzy grają w dwóch parach. Partnerzy siedzą naprzeciwko siebie. W wiście wykorzystuje się pełną talię (52) kart. Hierarchia kart jest następująca (od najstarszej do najmłodszej): A, K, D, W, 10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2. Gra składa się z rozdania kart, wybrania koloru atutowego (atu), rozgrywki i podliczenia punktów. Na początku rozdający rozdaje każdemu 13 kart rozpoczynając od osoby siedzącej na lewo od niego. Rozdający odsłania ostatnią rozdaną kartę, której kolor staje się kolorem atutowym. Następnie osoba siedząca na lewo od rozdającego rzuca dowolną kartę. Po niej zgodnie z ruchem wskazówek zegara kładą kartę pozostali gracze. Mogą oni położyć dowolną kartę, ale istnieje obowiązek dokładania do koloru. Jeżeli nie można dołożyć karty do koloru można położyć dowolną inną kartę. Cztery kolejno położone karty stanowią lewę, którą zdobywa gracz, który położył najstarszą kartę. Jeżeli któryś z graczy położył atu, to zdobywa lewę. Jeżeli uczyniło to kilku graczy, to lewę bierze ten, który położył najstarszą kartę w kolorze atutowym. Celem gry jest wzięcie jak największej liczby lew. Nie ma obowiązku bicia. Para, która wzięła więcej lew otrzymuje 1 punkt za każdą wziętą lewę powyżej sześciu. Jest tak ponieważ w grze jest do zdobycia 13 lew. Para, która ich wzięła tylko 6 wzięła mniej niż połowę, czyli przegrała. Gra toczy się do momentu zdobycia przez jedną z par 7 punktów (jest to tzw. amerykański system punktowy), lub 5 (w brytyjskim systemie punktowym). Według systemu amerykańskiego za niedołożenie karty do koloru otrzymuje się 2 punkty karne, które są dodawane do punktów przeciwników. Według systemu brytyjskiego za niedołożenie do koloru otrzymuje się aż 3 punkty karne[2]. Terminologia[edytuj | edytuj kod] Wist posiada własną terminologię, zbliżoną do brydżowej: atu - najstarszy kolor, który zostaje wylosowany poprzez odsłonięcie ostatniej rozdanej karty, także: karta w kolorze autowym; dziadek - w niektórych odmianach wista jest to ręka odwrócona licami do góry, która leży na stole, dzięki czemu w grę może grać trzech graczy; impas - próba wzięcia lewy poprzez zagranie niezbyt wysoką kartą; honor - as, król, dama, walet lub dziesiątka w kolorze atutowym; lewa - 4 karty zagrane jedna po drugiej przez graczy; renons - brak kart w danym kolorze; ręka - 13 kart które trzyma gracz; singiel - jedna karta w danym kolorze; singleton - patrz singiel; stolik - patrz dziadek; szlem - wygranie przez jedną parę wszystkich 13 lew w jednym rozdaniu; szlemik - wygranie przez jedną parę 12 lew w jednym rozdaniu; tromf - patrz atu; wziątka - patrz lewa; wist - położenie pierwszej karty w lewie. Odmiany wista[edytuj | edytuj kod] Współcześnie istnieje wiele odmian wista wzbogaconych o różne elementy urozmaicające rozgrywkę, takie jak np. licytacja. Odmiany te często są nazywane po prostu wistem. Wist licytacyjny (ang. bid whist) – gra oparta na wiście wzbogacona o licytację, popularna w USA. Wist Boston – gra popularna w 19. wiecznej Europie, uwieczniona w powieści „Wojna i pokój”. Call-ace wist – narodowa gra Danii. Catch the Ten (znana także jako szkocki wist) – w której używa się tylko części talii. 10 jest najstarszą kartą. Wist colour lub kleurwiezen – belgijska gra podobna do wista solo, ale bardziej rozbudowana. Court piece (znana także jako Rang, Hokm lub Troefcall) – gra południowoazjatycka. Wist dummy – wariant wista licytacyjnego dla trzech osób. Wist izraelski – gra spokrewniona z Oh, Hell, w której stara się zalicytować dokładnie tyle, ile się weźmie lew. Oh, hell – gra w której gracze deklarują dokładnie, ile wezmą lew. Wzięcie więcej lub mniej lew jest zabronione. Wist niemiecki – odmiana wista dla dwóch osób. Wist minnesota – odmiana wista w której nie ma kolory atutowego. Celem gry może być zarówno branie lew, jak również unikanie ich brania. Bardzo podobna do norweskiego wista. Piki – gra podobna do wista licytacyjnego, której nazwa wzięła się stąd, że piki są zawsze kolorem atutowym. Wist rumuński – gra, w której gracze starają się przewidzieć dokładnie ile wezmą lew. Wist rosyjski (znany także jako Vint) – gra bardzo podobna do brydża, z rozbudowaną licytacją, w której podaje się miano oraz wysokość kontraktu. W przeciwieństwie do brydża w wiście rosyjskim nie ma dziadka. Skruuvi – fińska odmiana wista rosyjskiego. W przeciwieństwie do niego wciąż jest grywana. Organizuje się zawody w tej grze. Wist solo – brytyjska gra, w której gracz może zalicytować wzięcie 5, 9, 13 lub też żadnej lewy. Przypisy[edytuj | edytuj kod] ↑ a b John McLeod: Rules of Card Games: Whist (ang.). 2 kwietnia 2012. [dostęp 2013-08-06]. ↑ a b WordPress: Gry karciane (pol.). [dostęp 2013-08-06].